Jezus powiedział do swoich uczniów: «Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który go uprawia.
Każdą latorośl, która we Mnie nie przynosi owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy.
Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was.
Trwajcie we Mnie, a Ja w was będę trwać.
Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie, jeśli nie trwa w winnym krzewie, tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie.
Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami.
Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić.
Ten, kto nie trwa we Mnie, zostaje wyrzucony jak winna latorośl i usycha; takie zbiera się i wrzuca w ogień, i płoną.
Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, proście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni.
Ojciec mój przez to dozna chwały, że przyniesiecie obfity owoc i staniecie się moimi uczniami».
(J 15, 1–8)
Homilia – ks. Szymon Miłek
Dzisiejsza Ewangelia mówi o tym, że Jezus jest prawdziwym krzewem winnym, a my – latoroślami. Ojciec niebieski, jako ogrodnik, oczyszcza każdą latorośl, by przynosiła jeszcze obfitszy owoc. W obrazie tym zawarta jest głęboka prawda: bez trwania w Jezusie nie jesteśmy w stanie przynosić owocu, nie możemy uczynić niczego trwałego i dobrego.
By to lepiej zrozumieć, odwołam się do prostego porównania – drogi. Wolimy jeździć po równym asfalcie niż po dziurach, prawda? Ale kiedy pojawiają się uszkodzenia, trzeba je załatać. Sama droga przecież nie przestaje istnieć – naprawiamy ją. Tak samo jest z nami. Pan Bóg nie rezygnuje z człowieka, nawet gdy pojawi się grzech, słabość, jakaś rana. On chce nas oczyścić, naprawić to, co zostało zranione, byśmy na nowo mogli iść naprzód.
Zostaliśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga – i to jest nasza godność, której grzech nie może całkowicie zniszczyć. Ale jeśli chcemy naprawdę wzrastać, jeśli chcemy być dojrzali duchowo – musimy pozwolić Bogu działać. Pozwalać Mu odcinać to, co przeszkadza w jedności z Nim. A to wymaga naszej stałej współpracy. Nie wystarczy jednorazowe oczyszczenie. Trzeba wytrwałości i regularności.
To nie jest tylko kwestia religijnego obowiązku – to walka o życie, o pełnię życia, o zjednoczenie z Bogiem. Pan Jezus nie mówi: „Raz przyjdź”, ale „trwaj”. Trwajcie we Mnie, a Ja w was trwać będę. Trwanie oznacza codzienne decyzje. To jak regularny trening, który pozwala nam zachować duchową kondycję.
Trwamy w Jezusie przede wszystkim przez sakramenty: regularną Komunię świętą i częstą spowiedź. Komunia oczyszcza z grzechów lekkich, umacnia więź z Chrystusem. Spowiedź – nawet wtedy, gdy nie mamy ciężkiego grzechu – pomaga nam się formować, dostrzegać postępy, ale i obszary, które trzeba poprawić. To duchowa pielęgnacja duszy.
Patrzymy dziś na św. Józefa, którego wspominamy każdej środy. On był człowiekiem, który trwał w Bogu. Słuchał głosu Pana, nawet jeśli ten głos kłócił się z logiką świata, z prawem, z lękiem. Ufał Bogu bardziej niż sobie. Wiedział, że głos Boga jest najważniejszy. I potrafił odcinać wszystko, co mogło go od Boga oddzielić.
Naśladujmy św. Józefa. Słuchajmy uważnie tego, co Bóg mówi do naszego serca. I z odwagą pozwalajmy Mu oczyszczać nas z tego, co przeszkadza w miłości – z grzechu, z egoizmu, z lenistwa duchowego. Abyśmy stawali się coraz bardziej dojrzali, coraz bardziej zjednoczeni z Nim – i przynosili owoc, który trwa.
