https://mezczyzni.net/grupy-lokalne/krakow/zostaw-egipt-wyrusz-droga-przez-pustynie/
Dlaczego chrześcijaństwo nie jest wiedzą, ale decyzją mężczyzny
Wielu mężczyzn żyje dziś w dziwnym napięciu. Z jednej strony wiedzą – znają Ewangelię, słyszeli kazania, potrafią powtórzyć przykazania. Z drugiej strony ich życie nie zmienia się wcale albo zmienia się bardzo niewiele. Wiedza jest, ale nie ma życia. Jest świadomość, ale nie ma decyzji.
I właśnie w to miejsce uderza prosta, a jednocześnie bezlitosna prawda: chrześcijaństwo nie jest wiedzą. Chrześcijaństwo jest budzeniem ze snu.
To zdanie – przywołane przez o. Ireneusza Bączkiewicza – trafia w sedno problemu współczesnego mężczyzny. Bo problem nie polega na tym, że nie wiemy. Problem polega na tym, że… śpimy.
Jeszcze pięć minut życia
Każdy zna moment porannego budzenia. Budzik dzwoni, a człowiek mówi: „jeszcze pięć minut”. Te pięć minut często zamienia się w kolejną godzinę. I dokładnie tak wygląda życie duchowe wielu mężczyzn.
„Jeszcze nie teraz.”
„Jeszcze nie jestem gotowy.”
„Jeszcze trochę poczekam.”
To odkładanie życia staje się stylem życia.
Tymczasem chrześcijaństwo nie zna takiej logiki. Ono nie mówi: „kiedyś”. Ono mówi: teraz. Jezus nie zaprasza do refleksji nad życiem – On wzywa do ruchu. W Ewangelii nie pada zdanie: „przygotujcie się, a potem pójdziecie”. Pada konkret:
„Idźcie.”
Nie ma negocjacji. Nie ma odwlekania. Jest wezwanie.
Albo wstaniesz, albo nie dojdziesz
Obraz pielgrzymki doskonale pokazuje tę prawdę. Kilkaset kilometrów drogi, kilkanaście dni marszu i już po pierwszym dniu pojawia się pokusa: „może by tak wolniej, może by tak później wstać”.
Ale jeśli ktoś naprawdę chce dojść do celu, musi wstać. Nie ma innej drogi.
To jest brutalnie proste i dlatego tak trudne do przyjęcia. W życiu duchowym nie ma „opcji komfortowej”. Nie da się dojść do Boga, żyjąc według logiki wygody. Nie da się dojść do wolności, nie podejmując wysiłku.
W tym sensie wielu mężczyzn stoi dziś w miejscu nie dlatego, że nie wiedzą, co robić. Stoją, bo nie chcą zapłacić ceny. Bo wolą „jeszcze chwilę pospać”.
Wiara to nie teoria – to trening
Jednym z największych złudzeń współczesnego chrześcijaństwa jest przekonanie, że wystarczy „rozumieć”. Tymczasem wiara działa według zupełnie innej logiki. Jest bliższa treningowi niż wykładowi.
Muzyk nie staje się mistrzem po obejrzeniu jednego filmu.
Sportowiec nie osiąga formy po jednorazowym wysiłku.
To są tysiące godzin pracy, których nikt nie widzi.
Tak samo jest z wiarą.
Modlitwa, Słowo Boże, sakramenty – to nie są dodatki. To jest codzienny trening. Bez niego człowiek duchowo słabnie, nawet jeśli ma dobre intencje.
Dlatego powtarzanie nie jest problemem. Powtarzanie jest drogą. Wracanie do tych samych słów, do tych samych prawd, do tych samych praktyk nie jest oznaką stagnacji. Jest warunkiem wzrostu.
Upadasz? To znaczy, że jesteś w drodze
Wielu mężczyzn rezygnuje, bo doświadcza własnej słabości. Wracają te same grzechy, te same schematy, te same porażki. Pojawia się zmęczenie i zniechęcenie.
Ale chrześcijaństwo nie jest drogą bez upadków. Jest drogą powstawania.
To nie brak upadków odróżnia człowieka wierzącego od niewierzącego. To decyzja, co robi po upadku. Piotr zapłakał i wrócił. Judasz się zatrzymał.
Upadek nie przekreśla drogi. Zatrzymanie – tak.
Samotny mężczyzna przegrywa
Jednym z najmocniejszych obrazów tej homilii jest przypomnienie, że Jezus wysyła uczniów po dwóch. To nie jest przypadek ani detal organizacyjny. To jest zasada życia.
Mężczyzna pozostawiony sam sobie bardzo szybko zaczyna żyć w iluzji. Traci punkt odniesienia, przestaje widzieć prawdę o sobie. Samotność często rodzi pychę albo ucieczkę.
Dlatego potrzebny jest drugi człowiek:
- który powie prawdę
- który skonfrontuje
- który „sprowadzi na ziemię”
W rodzinie robią to najbliżsi. We wspólnocie – bracia. I choć bywa to trudne, jest konieczne.
Bez relacji nie ma wzrostu.
Ubóstwo, które uwalnia
Jednym z najbardziej przejmujących momentów jest historia starszej siostry zakonnej, która całe swoje życie mieści w dwóch walizkach. To obraz, który nie tylko wzrusza – on konfrontuje.
W świecie, w którym bezpieczeństwo buduje się na posiadaniu, Ewangelia mówi coś odwrotnego: wolność rodzi się z zaufania.
Jezus każe uczniom iść bez zabezpieczeń. Nie dlatego, że chce ich pozbawić bezpieczeństwa, ale dlatego, że chce im je pokazać w innym miejscu – w Bogu.
Człowiek, który wszystko trzyma w swoich rękach, nigdy nie zobaczy działania Boga. Bo nie zostawia Mu miejsca.
Wiara to życie inną rzeczywistością
Na końcu zostaje jedno fundamentalne pytanie: czym właściwie jest wiara?
Nie jest systemem przekonań.
Nie jest zbiorem zasad.
Jest wejściem w inną rzeczywistość – rzeczywistość Królestwa Bożego.
I właśnie dlatego nie można jej zatrzymać dla siebie. Uczeń staje się misjonarzem nie dlatego, że chce, ale dlatego, że nie da się inaczej. Doświadczenie Boga domaga się przekazania.
Decyzja, której nie da się odłożyć
Najważniejsze jednak jest to, że ta droga zaczyna się zawsze od decyzji. Nie od emocji, nie od inspiracji, nie od pięknych myśli.
Od decyzji.
Nie jutro.
Nie „kiedyś”.
Dziś.
Zostawić to, co zniewala.
Wstać z miejsca, w którym się utknęło.
I pójść.
Bo chrześcijaństwo nie zaczyna się od wiedzy.
Zaczyna się od kroku.
