BOŻY MĘŻCZYZNA W XXI WIEKU
Chrześcijańska dojrzałość nie polega na tym, że zawsze korzystam z wszystkiego, do czego mam prawo. Czasem miłość domaga się rezygnacji z własnej wolności, a Jezus przypomina, że miarę miłosierdzia wobec innych ustawiamy także własnym sposobem życia.
Nie każdy jest powołany do celibatu i nie każdy do małżeństwa, ale każdy uczeń Chrystusa jest powołany do wolności wobec tego, co przemija. Jezusowe błogosławieństwa nie są programem dla duchowej elity – są logiką Królestwa dla każdego ochrzczonego.
Rodowód Jezusa nie jest listą idealnych ludzi, lecz historią, w której Bóg cierpliwie prowadzi przez wielkość, grzech, kryzys i nadzieję. Narodzenie Maryi pokazuje, że Jego plan często dojrzewa długo, zanim zobaczymy jego sens.
Prawo bez miłosierdzia może stać się narzędziem przeciw człowiekowi, a tolerowane zło – zaczynem, który z czasem przenika całą wspólnotę. Dzisiejsze Słowo pyta bardzo konkretnie: w którą stronę ty zakwaszasz ciasto?
Chrześcijańska miłość nie oznacza ani osądzania, ani obojętności. Jezus pokazuje drogę, w której odpowiedzialność za brata łączy się z wrażliwością, pokorą i pragnieniem pojednania.
Jezus nie znosi Prawa, ale przywraca mu właściwy sens, pokazując, że człowiek, miłość i miłosierdzie są ważniejsze niż martwa litera. Paweł dodaje do tego pytanie, które rozbraja każdą pychę: „Cóż masz, czego byś nie otrzymał?”
Można bardzo pilnować formy i zgubić Oblubieńca, można też zachwycić się nowością i zgubić wierność. Dzisiejsze Słowo pokazuje, że chrześcijańska dojrzałość polega na tym, by pozostać wiernym Chrystusowi, a jednocześnie pozwolić Mu tworzyć nowe bukłaki dla nowego wina.
Piotr wiedział, że kolejny połów nie ma sensu – pracował całą noc i nic nie złowił. Mimo to odpowiedział: „Na Twoje słowo zarzucę sieci”. Właśnie w tym miejscu ludzka pewność siebie ustępuje pokorze, a własne plany zaczynają otwierać się na dzieło Boga.
Jezus uzdrawia, uwalnia i przyciąga tłumy, ale nie pozwala ani demonom definiować swojej misji, ani ludziom zatrzymać Go dla siebie. Paweł podobnie przypomina Koryntianom, że nawet wielcy głosiciele są tylko sługami – jeden sieje, drugi podlewa, ale wzrost daje Bóg.
Duch nieczysty w synagodze wie, kim jest Jezus, a jednak Jezus nie pozwala mu mówić. To ważna wskazówka: sama wiedza o świecie duchowym nie jest jeszcze objawieniem, a słowa demona nigdy nie mogą być traktowane jako wiarygodne źródło teologiczne. Boga poznajemy dzięki Duchowi, którego On sam nam daje.