BOŻY MĘŻCZYZNA W XXI WIEKU

utworzone przez | lis 16, 2026 | Artykuły, KOMENTARZE | 0 komentarzy

Czy wciąż słyszysz człowieka przy drodze

16 listopada 2026, Poniedziałek XXXIII tygodnia okresu zwykłego. Ap 1,1–4; 2,1–5a; Ps 1,1–2.3.4 i 6; aklamacja: J 8,12b; Łk 18,35–43.

W grupie zmierzającej do ważnego celu łatwo uznać cudze wołanie za przeszkodę. Jest program, ustalona kolejność i przekonanie, że przerwa nikomu nie posłuży. Pod Jerychem wędrujący tłum próbuje uciszyć człowieka siedzącego przy drodze. To szczegół, który może nas zaniepokoić, ponieważ ci ludzie idą w stronę tego samego miejsca co Jezus, a jednak reagują na wołanie inaczej niż On. Bliskość zewnętrzna nie zapewnia jeszcze podobieństwa w sposobie patrzenia. Można znać religijny język i nadal odruchowo pomijać osobę, która nie pasuje do rytmu naszych zajęć.

Łukasz nie przedstawia niewidomego jako biernego przedmiotu pomocy. Człowiek słyszy ruch, dowiaduje się, co się dzieje, i podejmuje decyzję, aby wołać do Jezusa. Kiedy spotyka się z oporem, nie pozwala innym mówić za siebie. Jezus zatrzymuje pochód i pyta go o to, czego pragnie. Pytanie może dziwić, skoro sytuacja wydaje się oczywista. Pozostawia jednak rozmówcy prawo nazwania własnej potrzeby. W naszych relacjach jest to wskazówka, jak pomagać z szacunkiem: nawet przy najlepszej woli nie musimy z góry wiedzieć, jakie wsparcie będzie dla kogoś użyteczne.

Wiara człowieka wyraża się w zwróceniu się do Jezusa i w przyjęciu Jego słowa. Uzdrowienie opisane przez Łukasza pozostaje konkretnym wydarzeniem, po którym człowiek idzie za Jezusem, wielbiąc Boga. Nie wolno używać tej historii do obarczania chorych winą za to, że nadal potrzebują leczenia, rehabilitacji lub stałej pomocy. Również niepełnosprawność nie stanowi tu moralnej oceny osoby. Duchowe zastosowanie sceny może natomiast pomóc każdemu z nas zobaczyć obszar, którego wcześniej nie dostrzegał: własny odruch uciszania, zniecierpliwienie wobec zależności albo strach przed zatrzymaniem się przy cudzym cierpieniu.

Pierwsze czytanie pozwala spojrzeć na podobną trudność od strony życia wspólnoty. Chrystus zna wysiłek Efezjan i uznaje ich wytrwałość oraz zdolność rozpoznania fałszu. Właśnie ludziom tak zaangażowanym mówi o odstąpieniu od pierwotnej miłości. Nie wyjaśnia wszystkich okoliczności tej zmiany. Wzywa do pamięci, nawrócenia i podjęcia pierwszych czynów. Warto usłyszeć to wezwanie tam, gdzie wciąż potrafimy wykonywać zadania, ale prawie nie pamiętamy, komu miały służyć. Możemy być rzetelni w organizacji, a mimo to coraz rzadziej zatrzymywać się przy człowieku, dla którego podjęliśmy pracę.

Powrót do pierwszej miłości nie musi oznaczać odzyskania dawnych emocji. Po latach małżeństwa, służby czy modlitwy człowiek zwykle nie przeżywa wszystkiego tak samo jak na początku. Pamięć może jednak przywrócić sens praktyce, która stała się mechaniczna. Pomaga przypomnieć sobie, dlaczego kiedyś zależało nam na czyjejś obecności, jak otrzymaliśmy przebaczenie i jakie słowo otworzyło przed nami drogę. Z takiego wspomnienia może wyniknąć pierwszy czyn: uważne wysłuchanie kogoś bez poganiania, przyznanie się do zlekceważenia sprawy albo przywrócenie czasu na wspólną modlitwę.

Psalm opisuje człowieka zakorzenionego przy wodzie, który wydaje owoc w swoim czasie. Obraz pozwala zachować cierpliwość wobec procesu przemiany, ponieważ korzenie rozwijają się w ukryciu. Można codziennie poświęcić kilka minut na słuchanie jednego zdania z Pisma i sprawdzanie, co wnosi ono w relacje. Po pewnym czasie owoc stanie się widoczny być może właśnie w chwili, gdy ktoś przerwie nasz plan, a my zdołamy wysłuchać go bez gniewu. Aklamacja prowadzi do Chrystusa jako światłości: uczeń otrzymuje światło, idąc za Nim i ucząc się Jego reakcji.

Istnieje także wspólnotowy wymiar tej odpowiedzi. Jeśli na spotkaniach słyszymy stale te same osoby, można sprawdzić, czy sposób prowadzenia rozmowy daje miejsce tym, którzy potrzebują więcej czasu. Jeśli ktoś od dawna jest nieobecny, zamiast układać wyjaśnienia jego decyzji możemy odezwać się z prostym pytaniem, czy życzy sobie kontaktu. Takie gesty nie rozwiązują wszystkich problemów, lecz przywracają możliwość spotkania. Ludzie, którzy początkowo uciszali niewidomego, mogli na polecenie Jezusa uczestniczyć w jego przyprowadzeniu. Zmiana sposobu działania jest możliwa również dla grupy, która z początku źle odczytała sytuację.

Przy drodze do Jerycha jeden człowiek nie zgodził się zniknąć z pola uwagi. Jezus odpowiedział na jego wołanie i pozwolił mu samemu mówić. Możemy dziś przynieść Panu własną prośbę, zwłaszcza jeśli odzwyczailiśmy się wypowiadać ją wprost. Możemy też zastanowić się, czyj głos zbyt łatwo uznaliśmy za kłopot. Powrót do miłości niekiedy zaczyna się od kilku minut poświęconych komuś, kto długo czekał, aż wspólnota dostrzeże, że jest obok.

Kategorie