Po wyjściu z synagogi Jezus przyszedł z Jakubem i Janem do domu Szymona i Andrzeja. Teściowa zaś Szymona leżała w gorączce. Zaraz powiedzieli Mu o niej. On podszedł i podniósł ją, ująwszy za rękę, a opuściła ją gorączka i usługiwała im. Z nastaniem wieczora, gdy słońce zaszło, przynosili do Niego wszystkich chorych i opętanych, a całe miasto zebrało się u drzwi. Uzdrowił wielu dotkniętych rozmaitymi chorobami i wiele złych duchów wyrzucił, lecz nie pozwalał złym duchom mówić, ponieważ Go znały. Nad ranem, kiedy jeszcze było ciemno, wstał i wyszedł. Udał się na miejsce pustynne i tam się modlił. Poszli za Nim Szymon z towarzyszami, a gdy Go znaleźli, powiedzieli Mu: „Wszyscy Cię szukają.” Lecz On rzekł do nich: „Pójdźmy gdzie indziej, do sąsiednich miejscowości, abym i tam mógł nauczać, bo po to wyszedłem.” I chodził po całej Galilei, nauczając w ich synagogach i wyrzucając złe duchy.
Homilia
Jesteśmy w pierwszym rozdziale Ewangelii według św. Marka. W tej części Ewangelii św. Marek bardzo szybko przechodzi nad ważnymi wydarzeniami z życia Pana Jezusa. Jedno zdanie o chrzcie, jedno zdanie o kuszeniu Pana Jezusa, krótko o powołaniu pierwszych uczniów. Następnie pojawia się dłuższy fragment, który opisuje jeden dzień z życia Jezusa.
Ewangelia ukazuje nam, jak Jezus w szabat przychodzi do synagogi, gdzie naucza. Słuchający widzą, że jest to nauczanie z mocą. Tam też ma miejsce pierwszy znak zapisany w Ewangelii według św. Marka – Jezus wyrzuca złego ducha z człowieka opętanego. Wszyscy są zachwyceni i zdumieni. Po nabożeństwie Jezus przychodzi do domu Szymona i Andrzeja, gdzie uzdrawia teściową Szymona z gorączki.
Po zachodzie słońca, gdy kończy się szabat, ludzie przynoszą do Jezusa wszystkich chorych i opętanych. Całe miasto gromadzi się u drzwi domu. Jezus uzdrawia wielu dotkniętych chorobami i wyrzuca liczne złe duchy. Ta posługa trwa prawdopodobnie długo w nocy.
Mimo zmęczenia Jezus o poranku, gdy jeszcze jest ciemno, wstaje i udaje się na miejsce pustynne, aby się modlić. Po chwili Szymon z towarzyszami idą za Nim i mówią: „Wszyscy Cię szukają.” Jezus odpowiada: „Pójdźmy gdzie indziej, do sąsiednich miejscowości, abym i tam mógł nauczać, bo po to wyszedłem.”
Wzór dla współczesnych ludzi
Jednodniowe wydarzenia z życia Jezusa pokazują wielką intensywność Jego działań: nauczanie, uzdrawianie, modlitwa. Jezus łączy ogromne zaangażowanie w pracę z głęboką modlitwą. Pomimo zmęczenia znajduje czas na rozmowę z Ojcem.
To jest wskazanie dla nas – współczesnych, zapracowanych ludzi. Wielu z nas jest nadmiernie obciążonych pracą, obowiązkami rodzinnymi i codziennymi wyzwaniami. Może to prowadzić do zaniedbania modlitwy. Jezus jednak pokazuje, że czas na spotkanie z Bogiem jest absolutnie konieczny. Modlitwa nie może być zaniedbywana, bo to ona daje siłę do podejmowania codziennych wyzwań i sprawia, że praca staje się na chwałę Bożą, a nie tylko naszą własną.
Przesłanie
Jezus w swoim życiu ukazuje doskonałą harmonię między pracą a modlitwą. Jego życie jest dla nas drogą, prawdą i wskazaniem, jak mamy postępować. Wpatrujmy się w Niego i prośmy, abyśmy potrafili Go naśladować, znajdując czas na modlitwę, nawet wśród natłoku codziennych obowiązków.
Amen.
