Na bazie wystąpienia Grzegorza Mazanka (link do spotkania) Asceza w Duchu Świętym – droga, na którą prowadzi Bóg Asceza bardzo często kojarzy się z...
Minione
Zostaw Egipt. Wyrusz drogą przez Pustynię.
Jak uporządkować swoje życie, gdy obowiązki, napięcia i odpowiedzialności zaczynają odbierać pokój? Jak rozeznać, co naprawdę pochodzi od Boga, a co jest tylko efektem przyzwyczajeń, presji lub własnych ambicji? Spotkanie „Zostaw Egipt” to zaproszenie do głębokiego, ale bardzo praktycznego spojrzenia na swoje życie w świetle Ewangelii.
Asceza w Duchu Świętym nie oznacza mnożenia wysiłków ani duchowego perfekcjonizmu. To droga rozeznawania, porządkowania i odważnego porzucania tego, co nie współgra z powołaniem. W realiach życia świeckiego – pełnego pracy, zobowiązań rodzinnych i wyzwań finansowych – potrzebujemy mądrej dyscypliny, jasnych priorytetów i umiejętności zarządzania czasem w duchu odpowiedzialności przed Bogiem.
Podczas spotkania przyjrzymy się:
obszarom życia, które wymagają uporządkowania,
napięciom i ciężarom, które warto zrzucić,
proporcjom między tym, co ważne, a tym, co tylko pilne,
oraz decyzjom, które prowadzą do wewnętrznej wolności.
Motywem przewodnim będzie biblijne wyjście z Egiptu – obraz porzucenia niewoli i wejścia na drogę wolności. „Zostaw Egipt” to wezwanie do życia w większej spójności, pokoju i wierności powołaniu.
To propozycja dla tych, którzy chcą:
odzyskać duchową koncentrację,
rozeznać swoje aktualne powołanie,
lepiej zarządzać czasem i energią,
żyć w większej wolności i pokoju serca.
Bo na wszystko jest czas – ale nie ma czasu na marnowanie czasu.
Mężczyzna wg św. Franciszka – ubóstwo – przyjaźń – pokój
Zapraszamy Was serdecznie na męskie rekolekcje do Siedlca k/ Krzeszowic w dniach 13-15 marca. Rekolekcje jak w ostatnich 2 latach poprowadzi dla nas...
Braterstwo chrzcielne. Jak budować Kościół bez podziałów
Braterstwo chrzcielne jako fundament jedności Kościoła. Esej o klerykalizmie, kapłaństwie powszechnym i współodpowiedzialności świeckich.
Braterstwo chrzcielne jako próba Kościoła.
Braterstwo chrzcielne jako próba Kościoła O klerykalizmie, który rozbija jedność, i chrzcie, który ją odbudowuje „Jeden jest wasz Nauczyciel, a wy...
Homilia – ks. Mirosław Żak 21.01.2006
Homilia wygłoszona podczas Mszy Świętej w ramach spotkania Mężczyzn Świętego Józefa w Krakowie. Rozważanie Słowa Bożego ukazuje duchowe napięcie między dobrem a złem, życiem a śmiercią, na przykładzie uzdrowienia w szabat oraz biblijnej sceny walki Dawida z Goliatem. Kazanie prowadzi do chrystologicznej interpretacji tych wydarzeń, ukazując Dawida jako figurę mesjańską i zapowiedź Chrystusa, który zwycięża zło nie siłą, lecz pokorą, posłuszeństwem i krzyżem. Homilia zachęca do przyjęcia postawy modlitwy, uniżenia i duchowej czujności w codziennym zmaganiu ze złem.
Asceza w Duchu Świętym. Pustynia, która prowadzi do życia.
Asceza w Duchu Świętym – wprowadzenie w Wielki Post
Asceza w Duchu Świętym to propozycja świadomego wejścia w Wielki Post jako czas prowadzenia przez Ducha Świętego, a nie jedynie zbiór praktyk pokutnych. Punktem wyjścia jest ewangeliczna scena kuszenia Jezusa na pustyni, gdzie to Duch wyprowadza Go na czas postu, ciszy i próby, aby umocnić Jego relację z Ojcem.
Podczas spotkania spojrzymy na ascezę chrześcijańską nie jako na duchowy wysiłek oparty wyłącznie na sile woli, lecz jako na drogę współpracy z łaską, która porządkuje pragnienia, uwalnia od zniewoleń i prowadzi do wewnętrznej wolności. Wielki Post zostanie ukazany jako czas nawrócenia serca, pogłębienia modlitwy, postu i jałmużny oraz życia według Ducha, w świetle Słowa Bożego.
Spotkanie w Środę Popielcową będzie dobrym i głębokim wprowadzeniem w Wielki Post przeżywany w duchu zaufania, posłuszeństwa Słowu i synostwa Bożego. To propozycja formacyjna dla osób pragnących dojrzałej duchowości, opartej na relacji z Bogiem i codziennej odpowiedzialności chrześcijańskiego życia.
Braterstwo chrzcielne. Jak budować Kościół bez podziałów.
Braterstwo chrzcielne – spotkanie o budowaniu Kościoła bez podziałów, w duchu nauczania papieża Franciszka, współodpowiedzialności i chrześcijańskiej służby.
Modlitwa jako „utrata czasu”, która rodzi nadzieję
W świecie zdominowanym przez kryteria skuteczności, produktywności i natychmiastowych rezultatów modlitwa jawi się często jako czynność bezowocna, a...
Modlitwa rodzi nadzieję – Franciszek Kucharczak
Modlitwa, postrzegana z perspektywy świata jako strata czasu, w rzeczywistości jest aktem radykalnego zaufania Bogu. Jezus, mówiąc o „utracie życia” ze względu na Niego, wskazuje na codzienne oddawanie czasu i uwagi Bogu jako drogę do odnalezienia prawdziwego życia. Modlitwa nie jest techniką osiągania rezultatów, lecz wejściem w relację, której pierwszym i najważniejszym owocem jest Duch Święty.
To właśnie Duch Święty odnawia sposób myślenia człowieka, porządkuje wnętrze i pozwala przyjąć Boże odpowiedzi – „tak”, „nie” lub „poczekaj” – jako dobre i zbawcze. Modlitwa zmienia nie tylko okoliczności, lecz przede wszystkim modlącego się, otwierając go na nadzieję, która nie opiera się na ludzkich kalkulacjach, ale na realnej obecności Boga.
W codziennych sytuacjach modlitwa staje się przestrzenią przemiany relacji, uzdrawiania spojrzenia na drugiego człowieka i odkrywania sensu tam, gdzie kończą się ludzkie możliwości. Wzory Maryi i św. Józefa pokazują, że modlitwa nieustanna to życie przeżywane w odniesieniu do Boga – w ciszy, posłuszeństwie i działaniu.
Być „domem modlitwy” oznacza uczynić z własnego życia miejsce spotkania z Bogiem. Choć modlitwa wydaje się stratą czasu, w istocie rodzi nadzieję, ponieważ zakorzenia człowieka w obecności Tego, który jest Panem czasu i historii.