11 czerwca 2026. Wspomnienie św. Barnaby, apostoła. Czytania: (Dz 11, 21b-26; 13, 1-3); (Ps 98 (97), 1bcde. 2-3b. 3c-4. 5-6); Aklamacja (Mt 28, 19a. 20b); (Mt 10, 7-13);
W cieniu wielkich postaci Dziejów Apostolskich łatwo przeoczyć Barnabę. A przecież bez Barnaby być może nie znalibyśmy św. Pawła takim, jakim znamy go dzisiaj. To właśnie Barnaba zostaje wysłany przez Kościół w Jerozolimie do Antiochii, aby rozeznać, co dzieje się w rodzącym się Kościele. Nie przychodzi jako kontroler. Nie szuka błędów. Najpierw dostrzega działanie łaski.
„Gdy zobaczył działanie łaski Bożej, ucieszył się”.
To bardzo ważna cecha człowieka duchowego. Nie skupia się najpierw na problemach. Potrafi rozpoznać Boga działającego w drugim człowieku.
Potem robi coś jeszcze bardziej niezwykłego. Idzie do Tarsu, aby odszukać Szawła. Tego samego Szawła, którego wielu nadal się obawiało. Prześladowcę. Człowieka z trudną historią. Człowieka, którego łatwo było skreślić.
Barnaba widzi jednak nie przeszłość, ale Boże powołanie. Widzi nie tylko człowieka, ale także potencjał Królestwa ukryty w człowieku. I przez rok pracuje z nim w Antiochii. To nie jest przypadkowe spotkanie. To uczniostwo. To mentoring. To duchowe ojcostwo. To inwestowanie czasu, uwagi i życia w drugiego człowieka. W pewnym sensie Barnaba staje się dla Pawła tym, kim później Paweł stanie się dla Tymoteusza. Dzieje Apostolskie pokazują Kościół budowany nie tylko przez wielkie zgromadzenia, ale przez relacje. Przez ludzi, którzy poświęcają czas konkretnym osobom. Przez przekazywanie życia, doświadczenia i wiary. Przez duchowe towarzyszenie.
Dlatego słowa Pawła do Tymoteusza:
„Przekaż ludziom godnym zaufania, którzy będą zdolni nauczać innych”
nie są teorią. Są opisem sposobu działania pierwszego Kościoła. Może właśnie tutaj znajduje się jedno z największych wyzwań współczesnego duszpasterstwa. Nie tylko organizować wydarzenia. Nie tylko głosić do tłumów. Ale odnajdywać konkretnych ludzi, inwestować w nich czas i pomagać im wzrastać. Tak jak Barnaba. Tak jak Paweł. Tak jak Jezus. Ewangelia pokazuje źródło tej misji.
Jezus nie mówi:
„Idźcie i organizujcie”.
Mówi:
„Idźcie i głoście”.
A zaraz potem:
„Uzdrawiajcie, oczyszczajcie, wypędzajcie złe duchy”.
To nie jest jedynie przekazywanie informacji religijnych. To objawianie obecności Królestwa Bożego.
Dlatego ewangelizacja zawsze wymaga odwagi. Często oznacza pójście pod prąd. Narażenie się na niezrozumienie. Na ocenę. Na odrzucenie. Ale Jezus przypomina:
„Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie”.
Nie jesteśmy właścicielami Ewangelii. Jesteśmy jej świadkami. Nie mamy przekonywać własną siłą. Mamy nieść to, co sami otrzymaliśmy.
Dlatego dzisiejsze Słowo stawia przed nami dwa pytania: Czy potrafię być Barnabą dla kogoś konkretnego?
I drugie: Czy jestem gotów pozwolić komuś prowadzić mnie drogą uczniostwa?
Bo Kościół nie rozwija się przede wszystkim przez struktury. Kościół rozwija się wtedy, gdy uczniowie pomagają rodzić się kolejnym uczniom.
