03 września 2026. Czwartek XXII tygodnia zwykłego. Czytania: (1 Kor 3, 18-23); (Ps 24 (23), 1b-2. 3-4b. 5-6); Aklamacja (Mt 4, 19); (Łk 5, 1-11);
Paweł uderza dziś w bardzo czułe miejsce człowieka, bo każe nam zakwestionować własne przekonanie, że skoro coś wydaje się rozsądne, skuteczne i dobrze uzasadnione po ludzku, to automatycznie musi być także mądre w oczach Boga. „Mądrość bowiem tego świata jest głupstwem u Boga” – nie dlatego, że Bóg gardzi rozumem, ale dlatego, że ludzki rozum bardzo łatwo zamyka się w tym, co policzalne, przewidywalne i możliwe do kontrolowania, podczas gdy Boża mądrość niejednokrotnie prowadzi przez zaufanie, posłuszeństwo i drogę, która na pierwszy rzut oka wydaje się mało rozsądna. Dlatego Paweł mówi coś pozornie paradoksalnego: jeśli ktoś chce stać się naprawdę mądry, niech zgodzi się stać „głupim” w oczach świata. To jest właśnie miejsce pokory, bo człowiek pokorny nie rezygnuje z myślenia, ale rezygnuje z absolutyzowania własnego myślenia. Potrafi powiedzieć: mogę się mylić, mój plan może być za mały, moje rozeznanie może być niepełne, a Bóg widzi dalej niż ja. I być może właśnie dlatego pokora jest bramą mądrości, bo dopiero wtedy człowiek staje się zdolny przyjąć coś, czego sam by nie wymyślił. Paweł rozwija tę myśl także przez ostrzeżenie przed chełpieniem się ludźmi. Koryntianie budowali swoje obozy wokół Pawła, Apollosa czy Kefasa, a on odpowiada im bardzo mocno: „wszystko jest wasze, wy zaś Chrystusa, a Chrystus – Boga”. To odwrócenie perspektywy jest ogromne. Nie musisz zawłaszczać ludzi, środowisk, sukcesów ani dzieł, bo w Chrystusie wszystko zostaje postawione na właściwym miejscu. Nie chodzi o to, żeby świat mieć pod sobą, ale żeby samemu należeć do Chrystusa.
Psalm jeszcze bardziej poszerza ten obraz: „Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia”. To zdanie może być bardzo uwalniające, bo przypomina, że ostatecznie nic nie jest naprawdę nasze. Ludzie, których prowadzimy, dzieła, które budujemy, wspólnoty, które zakładamy, pieniądze, kompetencje, sukcesy, a nawet czas, którym dysponujemy – wszystko jest darem i wszystko pozostaje własnością Boga. Człowiek, który to naprawdę przyjmie, zaczyna inaczej patrzeć na swoje zadania, bo nie musi już wszystkiego zabezpieczać, kontrolować i podpisywać własnym nazwiskiem. Psalmista dodaje jeszcze: „Oto pokolenie tych, którzy Go szukają, którzy szukają oblicza Boga Jakuba”. To także jest cecha mądrości – nie mieć poczucia, że już się Boga posiada, ale ciągle Go szukać. Człowiek pyszny sądzi, że wie. Człowiek pokorny wie, że zna tylko tyle, ile Bóg zechciał mu objawić, dlatego pozostaje uczniem i szuka dalej.
Właśnie z takim człowiekiem spotykamy się w dzisiejszej Ewangelii.
Piotr jest rybakiem. To jego jezioro, jego łódź, jego sieci i jego zawód. Jezus jest nauczycielem, który właśnie skończył mówić do tłumu, po czym zaczyna dawać instrukcję zawodowemu rybakowi: „Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów”. Z ludzkiego punktu widzenia Szymon ma wszelkie argumenty, żeby odpowiedzieć: to nie ma sensu. Pracowaliśmy całą noc, czyli w porze właściwej na połów, i nic nie złowiliśmy. Teraz jest dzień, jesteśmy zmęczeni, sieci zostały już wypłukane, doświadczenie mówi, że nic z tego nie będzie. I Piotr rzeczywiście mówi Jezusowi o swoim doświadczeniu, ale dodaje jedno zdanie, które zmienia wszystko: „Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci”.
To jest chyba najlepsza definicja współpracy z łaską. Nie udaję, że nie mam własnego rozumu i doświadczenia. Widzę okoliczności, wiem, ile już zrobiłem i mam świadomość, że po ludzku sytuacja wygląda beznadziejnie. A jednak, jeśli Bóg mówi, robię kolejny krok nie dlatego, że rozumiem, ale dlatego, że ufam. I wtedy pojawia się obfitość. Sieci zaczynają się rwać, obie łodzie niemal się zanurzają i okazuje się, że tam, gdzie człowiek nie był w stanie uzyskać niczego własnym wysiłkiem, posłuszeństwo słowu Jezusa otwiera przestrzeń, której wcześniej nawet nie brał pod uwagę. Oczywiście nie oznacza to, że Bóg zawsze nagrodzi posłuszeństwo materialnym sukcesem czy spektakularnym wynikiem, ale Ewangelia bardzo wyraźnie pokazuje, że to On ostatecznie daje owocność. Człowiek może pracować całą noc i wrócić z pustymi sieciami, a może wykonać jeden ruch w posłuszeństwie i zobaczyć coś, czego sam nie byłby w stanie wyprodukować.
Najbardziej poruszająca jest jednak reakcja Piotra. Nie rzuca się liczyć ryb, nie zaczyna planować rozwoju przedsiębiorstwa i nie pyta Jezusa, czy jutro może powtórzyć tę metodę. Przypada Mu do kolan i mówi: „Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym”. To bardzo znaczące. Spotkanie z Bożą mocą nie prowadzi Piotra do pychy, ale do pokory. Im wyraźniej widzi, kim jest Jezus, tym mocniej widzi prawdę o sobie. To nie jest neurotyczne samoponiżanie, ale doświadczenie świętości, przy której człowiek nagle przestaje być centrum własnego świata. I właśnie w tym momencie Jezus rozszerza jego wizję: „Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił”.
Piotr myślał o rybach, Jezus myśli o ludziach. Piotr widział noc bezowocnej pracy, Jezus widział początek apostolskiej misji. Piotr skupiał się na tym, co potrafi robić, Jezus pokazuje mu to, do czego naprawdę został powołany. Może właśnie tak działa Boża mądrość w nas. Nie zawsze daje nam lepszą wersję naszego planu, ale czasem całkowicie poszerza perspektywę. My pytamy, jak złowić więcej ryb, a Bóg pyta, czy jesteśmy gotowi zostawić sieci i pójść za Nim. Dlatego dzisiejsze Słowo może być także pytaniem o nasze własne dzieła. Ile z nich próbujemy wykonać po swojemu, jedynie prosząc Boga, aby pobłogosławił efekt? A ile zaczynamy od pytania: co Ty chcesz zrobić i gdzie mogę z Tobą współpracować? Różnica jest ogromna. Można przez całe życie realizować własne pomysły dla Boga, a można pozwolić, żeby Bóg realizował swoje dzieła przez nas. I chyba właśnie to drugie jest mądrością. Nie dlatego, że przestajemy używać rozumu, doświadczenia czy talentów, ale dlatego, że przestają być one naszym bogiem. Wtedy możemy pracować, planować, siać i zarzucać sieci, ale z głęboką świadomością, że ziemia należy do Pana, wzrost daje Bóg, a prawdziwa owocność zaczyna się tam, gdzie człowiek potrafi powiedzieć:
„Na Twoje słowo zarzucę sieci”.
