„Pan mój i Bóg mój” – droga św. Tomasza od zwątpienia do wiary | Komentarz do J 20,24-29
chrześcijańska tożsamość
Królestwo kapłanów i lud święty
Jezus widzi tłumy jak owce bez pasterza i wzywa swoich uczniów do udziału w żniwie. Chrześcijanie przez chrzest zostali włączeni do ludu Bożego i uczestniczą w królewskim kapłaństwie Chrystusa. Ewangelia przypomina, że nowa ewangelizacja jest skierowana także do ochrzczonych, którzy utracili żywą relację z Jezusem. Łaska Boża poprzedza nasze nawrócenie, ale domaga się odpowiedzi i współpracy.
Być w sprawach Ojca
Dwunastoletni Jezus w świątyni objawia swoją wyjątkową relację z Ojcem i zapowiada misję, którą wypełni aż po krzyż i zmartwychwstanie. Ewangelia pokazuje jednocześnie, że Syn Boży wzrastał w posłuszeństwie Maryi i Józefowi. Proroctwo Izajasza przypomina o błogosławieństwie narodu wybranego oraz o Bożym planie zbawienia obejmującym wszystkie narody. To wezwanie, by szukać własnego miejsca w sprawach Ojca i z ufnością podążać za Chrystusem.
Nie utracić smaku
Czy chrześcijanie nadal są solą ziemi i światłem świata? Historia Eliasza i wdowy z Sarepty pokazuje, że cuda rodzą się z zaufania Bogu większego niż ludzka kalkulacja. Jezus przypomina, że uczeń Chrystusa ma zachować ewangeliczny smak i nie ukrywać światła wiary. W świecie pełnym niepewności chrześcijanin jest wezwany do wierności, odwagi i zaufania Bożej Opatrzności.