BOŻY MĘŻCZYZNA W XXI WIEKU
Barnaba jest wzorem duchowego mentora i ucznia Jezusa, który potrafił dostrzec działanie łaski Bożej w innych. To dzięki jego odwadze i wierze Szaweł został wprowadzony do wspólnoty i przygotowany do misji apostolskiej. Dzieje Apostolskie pokazują model uczniostwa oparty na relacjach, duchowym towarzyszeniu i przekazywaniu wiary. Ewangelia przypomina, że chrześcijanie są posłani do głoszenia Królestwa Bożego z mocą, odwagą i bezinteresownością.
Prorok Eliasz na górze Karmel pokazuje, czym jest odważna wiara oparta na całkowitym zaufaniu Bogu. Ogień spadający z nieba nie jest celem samym w sobie, lecz znakiem prowadzącym do nawrócenia serca. W Ewangelii Jezus objawia się jako wypełnienie Prawa i Proroków. Chrześcijanin jest wezwany nie tylko do szukania znaków, ale przede wszystkim do odkrywania Chrystusa jako pełni Bożego objawienia i fundamentu wiary.
Czy chrześcijanie nadal są solą ziemi i światłem świata? Historia Eliasza i wdowy z Sarepty pokazuje, że cuda rodzą się z zaufania Bogu większego niż ludzka kalkulacja. Jezus przypomina, że uczeń Chrystusa ma zachować ewangeliczny smak i nie ukrywać światła wiary. W świecie pełnym niepewności chrześcijanin jest wezwany do wierności, odwagi i zaufania Bożej Opatrzności.
Eliasz i Kazanie na Górze ukazują dwa wymiary życia ucznia Chrystusa: głęboką zażyłość z Bogiem oraz codzienne życie błogosławieństwami. Prorok Eliasz uczy całkowitego zaufania Bożej opatrzności, a Jezus objawia błogosławieństwa jako drogę pełni życia w Duchu Świętym. Nie są one propozycją dla nielicznych, ale programem życia każdego chrześcijanina, który pragnie wzrastać w świętości i relacji z Bogiem.
Bóg pragnie miłości bardziej niż religijnych praktyk i ofiar. Prorok Ozeasz ukazuje, że prawdziwa wiara rodzi się z poznania Boga i głębokiej relacji z Nim. Abraham uczy bezgranicznego zaufania Bożej obietnicy, a Jezus w Ewangelii pokazuje miłosierdzie wobec celników i grzeszników. Chrześcijanin jest wezwany nie do osądzania innych, lecz do naśladowania Chrystusa, który przyszedł szukać i ratować zagubionych.
Dzień Pański w nauczaniu św. Piotra nie jest zapowiedzią zagłady, lecz spełnienia Bożych obietnic. Pierwsi chrześcijanie oczekiwali przyjścia Chrystusa z tęsknotą, modląc się „Maranatha”. Ewangelia o podatku dla cezara przypomina, że człowiek nosi obraz Boga i ostatecznie należy do Niego. Prawdziwe przygotowanie na przyjście Pana polega na wzrastaniu w łasce, prawdzie i poznaniu Jezusa Chrystusa.