29 października 2026, Czwartek XXX tygodnia okresu zwykłego. Ef 6,10–20; Ps 144 (143),1b–2.9–10; aklamacja: Łk 19,38; Ewangelia: Łk 13,31–35.
Kiedy czujemy się zagrożeni, łatwo zaczynamy porządkować świat według prostego podziału na swoich i obcych. Wystarczy trudna rozmowa, niesprawiedliwa ocena albo wiadomość, która podważa nasze poczucie bezpieczeństwa, aby w drugim człowieku zobaczyć przeciwnika. Z czasem potrafimy już przewidzieć jego odpowiedź, zanim jeszcze otworzy usta, a każda kolejna wypowiedź staje się dla nas potwierdzeniem wcześniejszego osądu. W takim położeniu obraz duchowej zbroi może zabrzmieć jak zachęta do jeszcze większego zamknięcia. Warto jednak przyjrzeć się temu, z czego ta zbroja jest zbudowana i ku komu ma kierować naszą uwagę.
Paweł wymienia prawdę, sprawiedliwość, wiarę, zbawienie, słowo Boże oraz gotowość niesienia pokoju. Wszystko to służy trwaniu przy Bogu w obliczu zła, które rzeczywiście działa i próbuje niszczyć ludzką wolność. Apostoł zaznacza przy tym, że walka nie toczy się przeciw krwi i ciału. To rozróżnienie wymaga od nas czujności, ponieważ nawet słuszny sprzeciw wobec krzywdy może zostać zatruty pogardą do człowieka. Możemy stanowczo nazwać przemoc, bronić pokrzywdzonego i domagać się odpowiedzialności, a zarazem pilnować, by własnego gniewu nie uznać za ostateczne kryterium prawdy.
W praktyce duchowe zmaganie bywa bardzo ukryte, bo rozgrywa się w chwili, gdy mamy już gotową złośliwą odpowiedź albo chcemy opowiedzieć cudzą historię w sposób, który zapewni nam przewagę. Prawda staje się wtedy zgodą na uczciwe przedstawienie faktów, również tych niewygodnych dla nas samych. Sprawiedliwość wymaga troski o rzeczywistą krzywdę, a gotowość do pokoju prowadzi ku szukaniu rozwiązania, które ograniczy dalsze cierpienie. Taka postawa potrzebuje siły większej niż chwilowy zapał. Dlatego wezwanie do umocnienia w Panu poprzedza wszystkie obrazy działania i przypomina, skąd wierzący może czerpać wytrwałość.
Jezus słyszy ostrzeżenie przed Herodem od niektórych faryzeuszów, co chroni nas przed traktowaniem tej grupy jako jednolitego grona przeciwników. Ewangelista nie wyjaśnia ich motywacji i możemy pozostać przy tym, co rzeczywiście przekazuje. Odpowiedź Jezusa pokazuje natomiast, że groźba nie przejmuje władzy nad Jego misją. Nadal uzdrawia i uwalnia, a swoją drogę rozumie w odniesieniu do powierzonego Mu posłannictwa. W naszym życiu nie oznacza to obowiązku pozostawania w każdym niebezpiecznym położeniu; zaprasza raczej do rozeznania, czy decyzjami kieruje miłość i odpowiedzialność, czy sam strach przed utratą wygody albo uznania.
Najbardziej zaskakujące jest to, co Jezus mówi zaraz potem o Jerozolimie. Po stanowczej odpowiedzi wobec Heroda pojawia się obraz ptaka osłaniającego pisklęta, jakby Ewangelia pozwalała nam zajrzeć w sam środek Jego pragnienia. Chrystus chce zgromadzić ludzi przy sobie, choć spotyka się z odmową, a świadomość odrzucenia nie odbiera Mu zdolności do miłości. Jego lament należy do prorockiej historii Izraela i nie daje podstaw do twierdzenia, że Bóg odrzucił naród swego przymierza. Słyszymy w nim ból miłości wobec zamknięcia, które w różny sposób może pojawić się również w nas.
Można przecież zachowywać religijną aktywność, a równocześnie bronić przed Bogiem tego jednego miejsca, w którym nie chcemy niczego zmienić. Ktoś trwa w pielęgnowanej urazie, ktoś usprawiedliwia sposób traktowania bliskich, ktoś od lat odkłada uczciwe wyjaśnienie własnego postępowania. Zaproszenie pod Boże skrzydła dotyczy także tych spraw, ponieważ przyjęcie ochrony oznacza zgodę na bliskość. W modlitwie możemy więc przynieść Chrystusowi zarówno swój lęk, jak i opór, prosząc, abyśmy umieli rozpoznać, gdzie potrzebujemy Jego uzdrowienia i jakie konkretne działanie powinno z tej modlitwy wyniknąć.
Psalm nazywa Boga opoką, osłoną i wybawcą, a pośród obrazów walki otwiera miejsce dla nowej pieśni. Człowiek chroniony przez Boga zachowuje możliwość wdzięczności, nawet gdy jego sprawy pozostają trudne. Podobnie Paweł prosi wspólnotę o modlitwę, aby mógł swobodnie głosić Ewangelię, choć sam pozostaje więźniem. Zależność od cudzej modlitwy nie pomniejsza jego odpowiedzialności, lecz osadza ją we wspólnocie. Również my potrzebujemy czasem powiedzieć komuś zaufanemu, że trudno nam wytrwać i prosimy o duchowe towarzyszenie, zamiast udawać samowystarczalność.
Dzisiejszy dzień może przynieść sytuację, w której znowu będziemy musieli bronić dobra albo postawić wyraźną granicę. Warto przedtem zatrzymać się przy Jezusie, którego stanowczość pozostaje złączona z pragnieniem ocalenia człowieka. Jego królewskość, przywołana w aklamacji, kieruje ku pokojowi i chwale Boga. Jeśli pozwolimy, by kształtował nasze reakcje, duchowa moc zacznie objawiać się w słowie wypowiedzianym bez pogardy, w uczciwej decyzji i w cierpliwości, która potrafi przerwać krążenie krzywdy. Tak możemy pozostać wierni również wtedy, gdy serce odruchowo chciałoby się zamknąć.
