Wielkanoc nie zaczyna się od teorii. Nie zaczyna się od wyjaśnienia. Nie zaczyna się nawet od pewności. Zaczyna się od pustego grobu i od ludzi, którzy jeszcze nie rozumieją. Maria Magdalena przychodzi „gdy jeszcze było ciemno” i widzi odsunięty kamień. Piotr i umiłowany uczeń biegną do grobu. Widzą znaki, ale dopiero stopniowo wchodzą w tajemnicę tego, co się stało. Ewangelia mówi o uczniu, który „ujrzał i uwierzył”, choć wcześniej „nie rozumieli jeszcze Pisma, że On ma powstać z martwych”.
To bardzo ważne. Wiara paschalna nie rodzi się z samej informacji. Rodzi się ze spotkania. Nie wystarczy wiedzieć, że Chrystus zmartwychwstał. Trzeba pozwolić, żeby Zmartwychwstały wszedł w moje życie. Bo dopiero spotkanie z Nim otwiera człowieka na nowe życie.
Pusty grób to początek, nie koniec
Pusty grób nie jest jeszcze pełnią. On budzi pytania. Porusza serce. Wyrywa z dawnego myślenia. Ale sam w sobie nie wystarcza. Dlatego Kościół nie świętuje tylko „faktu historycznego”. Kościół świętuje, że Chrystus żyje i że żyjąc, wchodzi w historię swoich uczniów. Piotr w Dziejach Apostolskich nie głosi przecież tylko, że Jezus był dobrym człowiekiem. Głosi, że został zabity, a Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu ukazać się świadkom, którzy z Nim jedli i pili po zmartwychwstaniu. To właśnie spotkanie ze Zmartwychwstałym czyni ich świadkami.
Nowe życie nie jest kosmetyką starego
Święty Paweł mówi jasno: „Jeśliście więc razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze”. Nasze życie jest „ukryte z Chrystusem w Bogu”, a gdy On się ukaże, wtedy i my ukażemy się razem z Nim w chwale. To znaczy, że Zmartwychwstanie nie jest tylko pocieszeniem po śmierci. To nie jest religijna wersja optymizmu. To jest jakościowa zmiana życia już teraz.
Nowe życie to:
- nowe centrum,
- nowa nadzieja,
- nowy kierunek,
- nowa tożsamość.
Nie chodzi o to, by trochę poprawić stare życie. Chodzi o to, by żyć już nie tylko „dla siebie”, ale z Chrystusem i w Chrystusie.
Czy Ty Go już spotkałeś?
To jest pytanie najważniejsze.
Nie: czy słyszałeś o Nim?
Nie: czy znasz opowieść wielkanocną?
Nie: czy chodzisz do kościoła w święta?
Ale: czy spotkałeś Zmartwychwstałego?
Bo można znać wszystkie argumenty i nadal żyć jak człowiek zamknięty w grobie swoich lęków, win, przyzwyczajeń i rozczarowań. A można naprawdę spotkać Jezusa żywego – i wtedy wszystko zaczyna się układać inaczej. Nie dlatego, że nagle nie ma problemów. Ale dlatego, że już nie idziesz sam.
Wielkanoc domaga się odpowiedzi
Zmartwychwstanie nie jest dekoracją do świąt. Ono domaga się odpowiedzi.
Jeśli Chrystus żyje,
to nie mogę żyć tak, jakby śmierć miała ostatnie słowo.
Nie mogę żyć tak, jakby grzech był silniejszy.
Nie mogę żyć tak, jakby nadzieja była naiwnością.
Wielkanoc mówi: kamień został odsunięty.
A więc i twoje życie nie musi zostać zamknięte w tym, co było.
Na koniec
Spotkanie ze Zmartwychwstałym jest kluczem do nowego życia, bo tylko On potrafi przeprowadzić człowieka:
- od lęku do pokoju,
- od winy do przebaczenia,
- od rozproszenia do sensu,
- od śmierci do życia.
Więc może najważniejsza modlitwa na ten dzień brzmi bardzo prosto:
Jezu Zmartwychwstały, daj mi się spotkać.
Daj mi nie tylko wiedzieć, ale uwierzyć.
Nie tylko uwierzyć, ale żyć.
