29 czerwca 2026. Poniedziałek. Uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła. Czytania: (Dz 12,1-11); (Ps 34,2-9); (2 Tm 4,6-9.17-18); Aklamacja (Mt 16,18); (Mt 16,13-19);
Bóg nie zostawia swoich wiernych w więzieniu. Ma moc wyprowadzić człowieka nawet wtedy, gdy po ludzku nie ma już żadnej nadziei. Piotr jest pilnie strzeżony: cztery oddziały żołnierzy, podwójne kajdany, zamknięte bramy. A jednak Kościół modli się nieustannie. To piękny obraz mocy wspólnotowej modlitwy. Gdy Piotr śpi między strażnikami, Kościół czuwa. I właśnie wtedy przychodzi anioł Pański.
Bóg nie zawsze uwalnia od cierpienia. Jakub zostaje zabity mieczem, Piotr cudownie ocalony. Tajemnica Bożych dróg pozostaje dla nas niepojęta. Ale jedno jest pewne: Bóg nigdy nie opuszcza swoich. Czasem wyprowadza z więzienia, a czasem przeprowadza przez męczeństwo do pełni życia. Psalmista woła:
„Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry, szczęśliwy człowiek, który znajduje w Nim ucieczkę”.
Wiara nie jest teorią ani zbiorem przekonań. Jest doświadczeniem dobroci Boga. Trzeba jej „skosztować” – wejść w relację, zawierzyć, pozwolić się prowadzić. Dopiero wtedy odkrywamy, że nawet pośród lęku i niepewności Pan pozostaje naszą twierdzą. Święty Paweł, świadomy bliskości śmierci, może powiedzieć:
„W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem”.
To niezwykłe świadectwo człowieka, który nie liczy sukcesów, ale wierność. Nie mówi: wygrałem wszystko, lecz: zachowałem wiarę. Ostatecznym zwycięstwem chrześcijanina nie jest uniknięcie cierpienia, lecz wytrwanie przy Chrystusie do końca. Ewangelia prowadzi nas do fundamentalnego pytania Jezusa:
„A wy za kogo Mnie uważacie?”
Nie wystarczy wiedzieć, co mówią inni. Nie wystarczy tradycja, kultura czy religijne przyzwyczajenia. Każdy uczeń musi osobiście odpowiedzieć na to pytanie. Piotr wyznaje:
„Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”.
I właśnie ta wiara staje się fundamentem Kościoła. Nie ludzka siła, nie struktury, nie wpływy polityczne, ale objawienie Ojca i odpowiedź człowieka. „Bramy piekielne go nie przemogą” nie oznacza, że Kościół nie będzie prześladowany, słaby czy grzeszny. Oznacza, że zło nie będzie miało ostatniego słowa. Historia Jakuba, Piotra i Pawła pokazuje, że zwycięstwo Boga dokonuje się czasem przez cudowne ocalenie, a czasem przez męczeństwo, ale zawsze przez wierność.
Może najważniejsze pytanie tych czytań brzmi: Czy moja wiara jest już osobistym wyznaniem Piotra, czy wciąż jedynie powtarzaniem opinii innych? I czy potrafię – jak Piotr w więzieniu i Paweł u kresu życia – zaufać, że Pan wyrwie mnie od wszelkiego zła i przeprowadzi do swojego królestwa?
Bo szczęśliwy jest człowiek, który znajduje w Nim ucieczkę.
