Urzędnik królewski przychodzi do Jezusa z bardzo konkretną prośbą. Jego syn umiera. W tej sytuacji nie ma już miejsca na dywagacje teologiczne ani religijne spory. Jest tylko ojciec i jego dziecko. Dlatego jego prośba jest prosta i bardzo ludzka:
„Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko”.
W tej prośbie kryje się coś jeszcze – oczekiwanie, że Jezus zadziała według naszego scenariusza. Przyjdzie, dotknie, stanie przy łóżku chorego, zrobi coś widzialnego. Tak zwykle wyobrażamy sobie działanie Boga: konkretny gest, znak, spektakularny moment. Jezus jednak odpowiada inaczej. Nie idzie z nim do Kafarnaum. Nie wykonuje żadnego widzialnego gestu. Mówi tylko jedno zdanie:
„Idź, syn twój żyje”.
I na tym kończy się rozmowa. To bardzo niezwykła chwila Ewangelii. Cud jeszcze się nie objawił. Syn nadal jest daleko. Ojciec nie ma żadnego dowodu. Ma tylko Słowo Jezusa. I właśnie w tym miejscu rodzi się prawdziwa wiara.
Ewangelista zapisuje krótkie, ale bardzo ważne zdanie:
„Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i poszedł”.
To jest moment przełomowy. Ten człowiek nie widzi jeszcze cudu. Nie ma żadnej gwarancji. A jednak wraca do domu. Uwierzył słowu. Dopiero później, w drodze, spotykają go słudzy i mówią, że syn żyje. Wtedy okazuje się, że dokładnie w tej godzinie, w której Jezus wypowiedział swoje Słowo, choroba ustąpiła.
Ta Ewangelia pokazuje bardzo ważną prawdę: Bóg często działa inaczej, niż się spodziewamy. My mówimy: „Panie, przyjdź, zrób coś teraz, tak jak ja to widzę”. A Jezus odpowiada słowem, które wymaga zaufania. Czasem cud zaczyna się właśnie wtedy, gdy człowiek zaufa słowu Boga bardziej niż własnym schematom. Dlatego ta historia nie jest tylko opowieścią o uzdrowieniu. To historia o wierze, która rodzi się z zaufania. Uwierzyć słowu Jezusa oznacza uwierzyć, że Bóg naprawdę wie, co robi. A to wymaga pokory.
Bo wtedy trzeba przyznać, że nasze rozwiązania nie zawsze są najlepsze. Że Bóg widzi dalej. Że Jego drogi są skuteczniejsze niż nasze plany.
I że warto pamiętać o jednej prostej prawdzie: to On jest Bogiem, nie my.
– Andrzej Lewek
