Ta liturgia jest wstrząsająca. Zaczyna się od triumfu, kończy śmiercią.
Najpierw tłumy wołają: „Hosanna Synowi Dawida!”
Kilka chwil później – być może ci sami ludzie – krzyczą: „Na krzyż z Nim!”
Co się zmieniło?
Nie Jezus. Zmieniło się serce człowieka.
Król, który nie pasuje
Jezus wjeżdża do Jerozolimy jak Król. Ale nie taki, jakiego oczekiwano. Nie na koniu. Nie z wojskiem. Nie z siłą. Na osiołku. W łagodności.
To Król, który nie chce podbić świata – chce zbawić serce człowieka.
I właśnie dlatego zostaje odrzucony. Bo łatwo przyjąć Boga, który spełnia moje oczekiwania. Trudniej przyjąć Boga, który przychodzi inaczej.
Droga posłuszeństwa
Słowa z proroka Izajasza i hymn z Listu do Filipian odsłaniają, co naprawdę się dzieje:
Jezus uniża się.
Jest posłuszny.
Idzie aż do końca.
Nie dlatego, że musi. Dlatego, że chce wypełnić wolę Ojca. Getsemani to moment prawdy:
„Nie jak Ja chcę, ale jak Ty”.
To nie jest łatwe. To jest walka. To jest decyzja.
My też jesteśmy w tej historii
Ta Ewangelia nie jest tylko opisem wydarzeń sprzed dwóch tysięcy lat.
To jest historia, w której my jesteśmy obecni.
- Judasz – gdy sprzedaję Jezusa za swoje interesy
- Piotr – gdy się Go wypieram ze strachu
- uczniowie – gdy uciekam, bo jest za trudno
- tłum – gdy ulegam presji i krzyczę razem z innymi
- Piłat – gdy „umywam ręce”, żeby nie brać odpowiedzialności
Ale jest też inna droga:
- Szymon z Cyreny – który niesie krzyż
- kobiety – które trwają wiernie
- setnik – który rozpoznaje prawdę
Krzyż nie jest porażką
Z zewnątrz wszystko wygląda jak przegrana.
- zdrada
- niesprawiedliwy sąd
- przemoc
- śmierć
Ale w rzeczywistości to moment największego zwycięstwa.
Bo Jezus oddaje życie.
Nie zostaje pokonany.
On daje siebie.
I właśnie dlatego zasłona świątyni się rozdziera.
Groby się otwierają.
Zaczyna się coś nowego.
Najważniejsze pytanie
Ta liturgia stawia bardzo konkretne pytanie: Gdzie ja jestem w tej historii?
Czy moje „Hosanna” nie zamienia się zbyt łatwo w odrzucenie, gdy Bóg nie spełnia moich oczekiwań?
Czy jestem gotów iść z Jezusem nie tylko w chwale… ale też w krzyżu?
Bo chrześcijaństwo nie kończy się na entuzjazmie. Zaczyna się tam, gdzie człowiek – jak Jezus – mówi:
„Nie moja wola, ale Twoja”.
I idzie za Nim do końca.
