19 czerwca 2026. Piątek XI tygodnia zwykłego. Czytania: (2 Krl 11, 1-4. 9-18. 20a); (Ps 132 (131), 11. 12. 13-14. 17-18); Aklamacja (Mt 5, 3); (Mt 6, 19-23);
Dzisiejsze czytania prowadzą nas do pytania o to, co naprawdę jest naszym skarbem.
W historii Joasza wszystko wydaje się stracone. Atalia wymordowała niemal cały ród królewski. Obietnica dana Dawidowi wydaje się zagrożona. Politycznie sytuacja wygląda beznadziejnie. A jednak Bóg działa w ukryciu. Jedno dziecko zostaje ocalone. Jedna kobieta ryzykuje życie. Jeden kapłan pozostaje wierny. Przez sześć lat nikt nie widzi działania Boga, ale On nie zapomina o swoim przymierzu.
To bardzo ważna lekcja. Bóg nie zawsze działa spektakularnie. Często największe dzieła dojrzewają w ukryciu. Tak było z Mojżeszem. Tak było z Dawidem. Tak było z Jezusem w Nazarecie. Tak było z Joaszem ukrytym w świątyni. Aż przychodzi dzień objawienia.
Po zwycięstwie Jojada nie koncentruje się jednak na polityce. Najważniejszym wydarzeniem nie jest koronacja. Najważniejsze jest:
„Jojada zawarł przymierze między Panem a królem i ludem, by byli ludem Pańskim”.
Problem Izraela nigdy nie był przede wszystkim polityczny. Był duchowy. Pytanie nie brzmiało: „Kto będzie królem?” Pytanie brzmiało: „Komu będzie służył lud?”
Dlatego zaraz potem burzone są ołtarze Baala. Bo prawdziwa odnowa zaczyna się od powrotu do Boga. Jezus w Ewangelii prowadzi tę myśl jeszcze głębiej.
„Gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje”.
Nie mówi: „Pokaż mi swoje deklaracje wiary”. Nie mówi: „Pokaż mi swoje poglądy”. Pokazuje prostsze kryterium. Pokaż mi, czemu poświęcasz czas. Pokaż mi, o czym najczęściej myślisz. Pokaż mi, co najbardziej chronisz. Tam właśnie jest twój skarb. A tam, gdzie jest skarb, tam idzie serce.
Jezus mówi również o oku. Dla mentalności biblijnej oko oznacza sposób patrzenia na rzeczywistość. Jeżeli patrzę przez pryzmat Boga, wdzięczności, prawdy i wiary — moje wnętrze jest pełne światła. Jeżeli patrzę przez pryzmat zazdrości, chciwości, pychy lub lęku — zaczynam żyć w ciemności. To dlatego Jezus ostrzega:
„Jeśli światło, które jest w tobie, jest ciemnością, jakże wielka to ciemność”.
Najgroźniejsza nie jest ciemność człowieka, który wie, że błądzi. Najgroźniejsza jest ciemność człowieka przekonanego, że ma rację, choć jego serce dawno oddaliło się od Boga.
Historia Joasza pokazuje, że Bóg potrafi ocalić swoje dzieło nawet wtedy, gdy wydaje się ono całkowicie zagrożone. Ewangelia przypomina natomiast, że najważniejsza walka toczy się nie o tron, władzę czy wpływy. Toczy się o serce. Bo tam, gdzie jest mój skarb, tam będzie całe moje życie.
