16 lipca 2026. Czwartek XV tygodnia zwykłego. Czytania: (Iz 26,7-9.12.16-19); (Ps 102,13-15-21); Aklamacja (Mt 11,28); (Mt 11,28-30);
Dzisiejsze czytania pokazują niezwykłą zależność między sprawiedliwością człowieka a działaniem Boga. Prorok Izajasz mówi:
„Ścieżka sprawiedliwego jest prosta, Ty równasz prawą drogę sprawiedliwego.”
To zdanie rodzi ważne pytanie. Czy Bóg wyrównuje drogę dlatego, że człowiek już jest sprawiedliwy? Czy może właśnie równając jego drogę, czyni go sprawiedliwym? Odpowiedź kryje się kilka wersetów dalej:
„Gdy Twe sądy jawią się na ziemi, mieszkańcy świata uczą się sprawiedliwości.”
Sprawiedliwość nie rodzi się przede wszystkim z ludzkiego wysiłku. Jest owocem spotkania z Bogiem. To On uczy sprawiedliwości. To On prostuje nasze drogi. To On daje siłę, by nimi iść. Dlatego prorok może powiedzieć jeszcze mocniej:
„Wszystkie nasze dzieła Tyś nam zdziałał.”
To niezwykle głęboka prawda duchowa. Wszystko, co naprawdę dobre w naszym życiu, ma swoje źródło w łasce Boga. Nasza współpraca jest konieczna, ale pierwszeństwo zawsze należy do Boga. Psalm podejmuje ten sam motyw. Bóg pochyla się nad człowiekiem słabym.
„Przychyli się ku modlitwie opuszczonych i nie odrzuci ich modłów.”
Nie jest Bogiem dalekim. Spogląda z wysokości nieba, aby usłyszeć jęki uwięzionych i uwolnić skazanych na śmierć. I właśnie dlatego Jezus może powiedzieć:
„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście.”
Nie mówi: „Najpierw uporządkujcie swoje życie.” Nie mówi: „Najpierw stańcie się święci.” Najpierw mówi: „Przyjdźcie.”
To spotkanie z Nim przemienia serce. To od Niego uczymy się cichości i pokory. To z Nim nawet ciężar życia staje się możliwy do uniesienia. Jarzmo Jezusa nie jest lekkie dlatego, że usuwa wszystkie trudności. Jest lekkie dlatego, że On niesie je razem z nami.
Może właśnie dlatego ścieżka sprawiedliwego jest prosta. Nie dlatego, że nie ma na niej kamieni. Ale dlatego, że idzie nią razem z Bogiem. A kiedy Bóg prowadzi, nawet najbardziej kręte drogi zaczynają prowadzić do pokoju.
