BOŻY MĘŻCZYZNA W XXI WIEKU
Barnaba jest wzorem duchowego mentora i ucznia Jezusa, który potrafił dostrzec działanie łaski Bożej w innych. To dzięki jego odwadze i wierze Szaweł został wprowadzony do wspólnoty i przygotowany do misji apostolskiej. Dzieje Apostolskie pokazują model uczniostwa oparty na relacjach, duchowym towarzyszeniu i przekazywaniu wiary. Ewangelia przypomina, że chrześcijanie są posłani do głoszenia Królestwa Bożego z mocą, odwagą i bezinteresownością.
Wielu mężczyzn całe życie próbuje zasłużyć na akceptację, miłość i poczucie własnej wartości. Pracują, służą, biorą odpowiedzialność, a jednocześnie noszą w sobie ciężar nieustannego udowadniania swojej wartości. Nauczanie „Męskie synostwo” prowadzi do odkrycia fundamentalnej prawdy Ewangelii: Bóg nie szuka niewolników ani wyrobników, lecz synów. W oparciu o przypowieść o miłosiernym ojcu uczestnicy będą mogli spojrzeć na własną relację z Bogiem, własnym ojcem i samymi sobą. To zaproszenie do przejścia od życia opartego na zasługiwaniu do życia zakorzenionego w miłości Ojca, która jest darem. Temat szczególnie ważny dla mężczyzn poszukujących swojej tożsamości, wolności wewnętrznej, dojrzałego ojcostwa i głębszej relacji z Bogiem.
Święty Paweł zachęca Tymoteusza do wytrwałości w wierze, przypominając mu znaczenie duchowego ojcostwa, świadectwa życia oraz autorytetu Pisma Świętego. Słowa „Wszelkie Pismo jest przez Boga natchnione” ukazują Biblię jako narzędzie prowadzące do świętości i zbawienia. W Ewangelii Jezus objawia swoją Boską tożsamość, pokazując, że jest nie tylko Synem Dawida, ale również Panem Dawida i odwiecznym Synem Bożym. Chrześcijańskie życie opiera się na poznaniu Chrystusa, zaufaniu Jego słowu i wierności Ewangelii mimo prześladowań.
Relacja św. Pawła i Tymoteusza ukazuje piękno duchowego ojcostwa, uczniostwa i mentoringu w Kościele. Paweł zachęca swojego ucznia do ponownego rozpalenia otrzymanego charyzmatu oraz do odwagi płynącej z Ducha Świętego, który daje moc, miłość i trzeźwe myślenie. Ewangelia o saduceuszach przypomina, że życie wieczne nie jest prostym przedłużeniem ziemskiej rzeczywistości, lecz wejściem w pełnię życia z Bogiem. Chrystus objawia Boga jako Boga żywych, a nie umarłych. Każdy chrześcijanin jest wezwany do rozwijania otrzymanych darów, duchowego towarzyszenia innym oraz życia nadzieją zmartwychwstania.