Współczesna narracja kulturowa dotycząca męskości często akcentuje samowystarczalność, sprawczość oraz odporność na słabość jako podstawowe wyznaczniki dojrzałości mężczyzny. Jednym z istotnych, a zarazem najmniej uświadamianych skutków takiego modelu jest systematyczne zaprzeczanie istnieniu własnych potrzeb oraz trudność w ich rozpoznawaniu i komunikowaniu. Artykuł podejmuje próbę interdyscyplinarnej analizy tego zjawiska, ukazując potrzeby jako fundamentalną kategorię antropologiczną oraz istotny wymiar życia duchowego. W perspektywie psychologicznej, antropologicznej i teologicznej omówiono genezę mechanizmów tłumienia potrzeb, ich konsekwencje dla integralnego rozwoju mężczyzny oraz zaproponowano ujęcie dojrzałości męskiej jako odpowiedzialności za rozpoznawanie i integrowanie własnych potrzeb w relacji z Bogiem i innymi ludźmi.